هرکس گناهی کند عقلی از او گرفته میشود که هیچ گاه معاذالله به او باز نمیگردد 
محجه البیضاء .احیاء العلوم به نحو مرسل این روایت را نقل کرده اند 

ایا 
مراد عقل موقت است یا عقل ذاتی ؟
مراد بدون توبه است یا با توبه؟ در قران امده یبدل الله سیئات حسنات پس چه میشود
به نظر بدون توبه است وعقل فعال یا فعلی است نه عقل ذاتی هر شخص
و ممکن است از ایه تبدیل سیئات به حسنات کسی بگوید  توبه مراتب دارد بعضی مراتب عالی توبه عقل رفته را باز گرداند
گذشته از اینکه برخی گناهان معاذالله برای جلوگیری از عجب، مومن مبتلی میشود اگر عقل که محور همه چیز است از او با گناه برود و برنگردد که خیلی ضایع است جای امتنان نیست که برای جلوگیری از غرور به گناه میافتد 
جو عامه ،اهل سقیفه  یک چنین جوی  بعید نیست بوده باشد که بیشتر مظهر اسم الظاهر است تا الباطل ولی روایات اهل البیت بیشتر انس و امید و باز بودن و قابل جبران پذیر بودن درش هست خصوص با ولایت که باطل دین است 
در باب عقل اصول کافی امده که با عقل انسان مستدرکا لمافات و واردا لما هو آت
ولاحول ولاقوه الابالله

از طرف دیگر ممکن است گفت که التائب من الذنب کمن لاذنب له کسی که از گناه توبه میکند مثل اینست که گناه نکرده نه اینکه همه اثار گناه برود مثل شیشه شکسته ی یا بلور شکسته که ترمیم میکنند معاذالله 

مقتضی رجاء و امید این است که بگوییم ارحمن الرحیم ولو با بداء هم که باشد کاری برایمان بکند و مقتضی خوف اینست که بترسیم که با هرگناه ولو توبه همراهش باشد خوف این است که برخی چیزها را معاذالله انسان از دست بدهد لایعود الیه ابدا  ،اعاذنا الله 

پس با گناه عقل مدیریت و کنترل انسان و بهشت سکونت او در مقامی که هست با هر گناه معاذالله گرفته میشود وهبوط می یابد" اسکن و زوجک الجنه کلا منها  رغدا حیث شئتما "با نزدیکی به درخت "لاتقربا هذه الشجره فتکونا من الظالمین" دچار هبوط شده"اهبطوا بعضکم لبعض عدو" 

و فقط یک راه بازگشت هست با دیده و دلی شکسته "انا عندالمنکسره القلوب "را از عرش قلبش بخواند تا الرحمن علی العرش مستوی شود و اب رفته به جوی بازگردد و البته یه خورده کار دارد برای همین گناه نکردن اسان تر از توبه کردن است اعاذنا الله وایاکم من الذلل

الحمدلله اولا واخرا وظاهرا وباطنا